ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΑΝ ΟΙ ΗΠΑ
Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ
Άρχισε η διαδικασία ανατροπής των «καθεστώτων» που είχαν δημιουργηθεί στοανώτατο επίπεδο και κρατούσαν στα χέρια τους τις τύχες της Ελλάδας...
Το αν θα έπρεπε να αρχίσει απαντάται από τα Συντάγματα και τους νόμους όλων των δημοκρατικών χωρών. Κάθε ανομία πρέπει να αντιμετωπίζεται από τον νόμο, άρα και τα άνομα «καθεστώτα» που έχουν δημιουργηθεί στην Ελλάδα, η οποία έχει νομικό καθεστώς δημοκρατικής χώρας (άλλο στην πράξη τι συμβαίνει…), θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Τo γιατί άρχισε τώρα αυτή η ανατροπή και από ποιους είναι καίριο ζήτημα. Άρχισε από έξω και ο πραγματικός λόγος και πάλι επιβεβαιώνεται από έξω. Δεν πάνε λίγες ημέρες που τα «καθεστώτα» αυτά περνούσαν με τα «παπαγαλάκια» τους προς τα έξω την κοροϊδία περί δήθεν κοιτασμάτων στη Νότια Κρήτη. Μόλις την περασμένη εβδομάδα και εν μέσω σεισμικών εξελίξεων στον χώρο των τραπεζών και των ΜΜΕ, η κεντρική γερμανική τράπεζα (Deutsche Bank) ανακοίνωσε επίσημα τις εκτιμήσεις της που, κοντολογίς, λένε ότι η Ελλάδα τείνει να αναδειχθεί 15η χώρα στον κόσμο σε παραγωγή υδρογονανθράκων. Και νοτίως της Κρήτης το κοίτασμα υπολογίζεται να αποδώσει όσο το (δήθεν) χρέος της Ελλάδας.Οι ξένοι, λοιπόν, που ήξεραν εδώ και πολλές δεκαετίες τον πραγματικό πλούτο της Ελλάδας, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιο οικονομικής άλωσης. Με δωσίλογους εσωτερικού χρέωναν (με δήθεν αιτίες) την Ελλάδα, δωροδοκούσαν όσους είχαν απλωμένο χέρι και είχαν κάποια θέση για την κατάλληλη ώρα. Αυτή η ώρα είναι τώρα. Με τα «παπαγαλάκια» και με διεφθαρμένες κλίκες προσπαθούν να βγάλουν προς τα έξω ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητες, ότι θα πρέπει να πάει στα συσσίτια, ότι θα πρέπει να φύγουν όλοι στο εξωτερικό.
Στο κλίμα πανικού συμβάλλει και η εξουσιαστική μηχανή με τις κινήσεις που στοχεύουν στην εξουθένωση ώστε «αντιστάσεως μη ούσης» να καταληφθούν όχι μόνο οι απίστευτης έκτασης πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά και οι «φανοί της πρωτευούσης». Οι ντόπιοι των «καθεστώτων» παρανομούσαν, πιστεύοντας τις υποσχέσεις των ξένων ότι τα λεφτά είναι καλά κρυμμένα στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους. Οι ξένοι, για να αρπάξουν τον πλούτο, εκβιάζουν τους διεφθαρμένους Έλληνες και ο λαός ψάχνει να βρει τρόπο να υπερασπιστεί τα παιδιά του που δεν φταίνε σε τίποτα.
Στο σημερινό φύλλο παρουσιάζουμε κείμενα τρίτων και όχι δικά μας. Έτσι, μπορείτε να πειστείτε και να δείτε πόσο δίκιο έχουμε, αφού αυτά τα κείμενα επιβεβαιώνουν ακριβώς όσα γράφουμε. Εμείς προσθέτουμε στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ το βιβλίο του Γιάννη Παπαζήση «Ο ΟΡΥΚΤΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» (Εκδόσεις Κάδμος) που δεν είναι παρά το επιστέγασμα ερευνών πολλών ετών που δημοσιοποιεί ο συγγραφέας του. Τον τεράστιο πλούτο μας. Πριν από μερικά χρόνια, τον συγγραφέα τον θεωρούσαν περίπου «γραφικό» γιατί έτσι πρόσταζαν τα καθεστώτα των διεφθαρμένων. Τώρα τον επιβεβαιώνει η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας…
Το βιβλίο αρχίζει με τη φράση που είπε ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Χρουστσόφ το 1955 στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος πήγε στη Μόσχα για… οικονομική βοήθεια, κάτι σαν τους Παπανδρέου-Καραμανλή. Η φράση ήταν η εξής: «Η Ελλάδα έχει πολύ ορυκτό πλούτο, αλλά δεν θα σας αφήσουν να τον βγάλετε». Ακριβώς αυτό έγινε και στο βιβλίο καταγράφονται οι σκληροί ανταγωνισμοί Αμερικανών, Βρετανών, Γάλλων και Γερμανών στον ελληνικό χώρο για τον ορυκτό πλούτο. Στους ανταγωνισμούς αυτούς αποδίδονται μάλιστα και ανατροπές, όπως του χουντικού Παπαδόπουλου από τον πιο «συνεργάσιμο» Ιωαννίδη, η κατάληψη της μισής Κύπρου από τους Τούρκους κ.λπ. Ο σημερινός φάκελος, λοιπόν, έχει τρεις άξονες.
• Την επιβεβαίωση του πλούτου από την κεντρική τράπεζα της Γερμανίας.
• Το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στη γερμανική εφημερίδα «DIE ZEIT», το οποίο κανείς δεν τόλμησε να δημοσιεύσει στην Ελλάδα, όχι τόσο για λόγους ανταγωνιστικούς, όσο για να μη γίνει αντιληπτή η πραγματικότητα την οποία περιγράψαμε παραπάνω.
• Επίθεση έμμεση αλλά σαφή στον Κώστα Βαξεβάνη από το ΕΘΝΟΣ του επιχειρηματία που αναφέρεται στη «λίστα Λαγκάρντ» και δεν παίρνουμε θέση στο αν είναι νόμιμα ή όχι τα χρήματά του, αφού αυτό κανείς δεν το γνωρίζει.
Είναι οι τρεις άξονες πάνω στους οποίους γίνεται η μάχη, η οποία κατά τους Αμερικανούς θα οδηγήσει στην ανατροπή της πολιτικής σκηνής της Ελλάδας. Αυτοί είναι οι άξονες του φακέλου και όλους μαζί δεν τολμά να τους δώσει κανείς. Καθένας αναδεικνύει την πλευρά που θέλει, για να προωθηθούν τα συμφέροντα που είναι πίσω του.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: «Έχετε μυθικό πλούτο»!
Αναδημοσίευση ρεπορτάζ του Ηλία Γ. Μπέλλου από το capital.gr, την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012
Αναδημοσίευση ρεπορτάζ του Ηλία Γ. Μπέλλου από το capital.gr, την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012
Την πιο επίσημη μέχρι στιγμής συζήτηση στις διεθνείς αγορές για τα αποθέματα υδρογονανθράκων που ενέχεται να ελέγχει η Ελλάδα ανοίγει η Deutsche Bank, η οποία υπό την επιφύλαξη ότι οι διαθέσιμες γεωλογικές μελέτες θα αποδειχθούν αληθινές αποτιμά τα υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αέριου νοτίως της Κρήτης στα 427 δισεκατομμύρια ευρώ, μιλά για καθαρό όφελος για το Δημόσιο της τάξης των 214 δισ. ευρώ ‒ή 107% του σημερινού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος‒ και εξετάζει τους «κανόνες εμπλοκής» των ξένων επενδυτών στην εκμετάλλευσή τους.
Η μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα επισημαίνει πως τα αποτελέσματα των σεισμολογικών ερευνών που έχουν ξεκινήσει αναμένονται στα μέσα του 2013 και εάν ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες γεωλογικές εκτιμήσεις, μελέτες και αναγωγές Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, τότε η αξία τους προσεγγίζει πράγματι τα 430 δισ. ευρώ.
Με δεδομένο ότι ως γενικός κανόνας το 25% εξ αυτών προορίζεται για το κόστος εξόρυξης και διάθεσης και άλλο 25% είναι το περιθώριο κέρδους των εταιρειών που θα αναλάβουν τις δραστηριότητες αυτές, υπολογίζει πως το 50%, ήτοι περί τα 214 δισ. ευρώ, αποτελεί το καθαρό όφελος για τα δημόσια ταμεία.
Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 107% του ΑΕΠ και αναμένεται να αρχίσει να εισρέει κοντά στη χρονική στιγμή που έχει τεθεί ο στόχος για τη μείωση του χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ προς τα επίπεδα του 120%, δηλαδή περί το 2020. Και αυτό διότι, όπως επισημαίνει, συνήθως χρειάζονται 8 με 10 έτη για να αρχίσει η εμπορική εκμετάλλευση να παράγει χρηματοροές.
Η Deutsche Bank ‒που διατηρεί σαφέστατα απόσταση από την ακρίβεια των εκτιμήσεων για τα κοιτάσματα έως ότου, όπως αναφέρει, ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των σεισμικών ερευνών‒ προχωρά ούτως ή άλλως στην αποτίμηση της σημασίας τους σε σχέση με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αλλά και τη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας.
Αναφορικά με τη βιωσιμότητα εκτιμά πως για την ώρα δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι βελτιώνεται, αλλά αυτό αλλάζει σαφέστατα από την ώρα που τα κοιτάσματα θα αποδειχθούν και ακόμα περισσότερο από τη χρονική στιγμή που θα μπουν στην παραγωγή, οπότε και θα κάνουν πολύ πιο διαχειρίσιμα τα δανειακά βάρη.
Για το πολιτικό κλίμα και τις επιπτώσεις που θα έχει η ανάδειξη της Ελλάδας στη 15η μεγαλύτερη κάτοχο κοιτασμάτων φυσικού αέριου στον κόσμο ‒εάν οι παραπάνω εκτιμήσεις αποδειχθούν κοντά στην πραγματικότητα‒ αναφέρει πως μπορεί να ενθαρρύνει φυγόκεντρες από την ευρωπαϊκή προοπτική προσεγγίσεις (σ.σ.: «go it alone strategies»).
Περιορισμένο το ρίσκο
Με το φυσικό αέριο όμως και τους υδρογονάνθρακες εν γένει να διαπραγματεύονται στις διεθνείς αγορές σε δολάρια και τις εταιρείες ερευνών πετρελαίου και αερίου «συνηθισμένες να λειτουργούν σε καθεστώτα που χαρακτηρίζονται από αυξημένη πολιτική αβεβαιότητα» κρίνει περιορισμένο το επενδυτικό ρίσκο.
Προσθέτει δε πως η αποκλιμάκωση του εργατικού κόστους και οι καθοδικές πιέσεις και σε άλλα κόστη στην ελληνική οικονομία ενδέχεται να προσφέρουν βελτιωμένα λειτουργικά περιθώρια στις εταιρείες που θα αποφασίσουν να επενδύσουν.
Η ύπαρξη καθαρού φορολογικού πλαισίου θεωρείται επίσης ως αναγκαία προϋπόθεση για την προσέλκυση των μεγάλων εταιρειών, όπως και ο τρόπος που εγγράφονται λογιστικά οι αποσβέσεις των επενδύσεων. Επισημαίνεται όμως πως η τελευταία νομοθετική ρύθμιση για τους υδρογονάνθρακες είναι πρόσφατη και έλαβε χώρα το 2011.
Ως ρίσκο αντιμετωπίζεται πάντως η προοπτική ενός ατυχήματος που θα οδηγούσε σε redenomination στην Ελλάδα (μια «πολιτικά ορθή» διατύπωση για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ), αφού όπως αναφέρει η χρηματοδότηση για τόσο μεγάλα project αναγκαστικά θα προέλθει από πηγές εκτός Ελλάδας. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, θεωρεί πως η διαχείριση του ρίσκου είναι εφικτή, όπως για παράδειγμα, με ασφαλιστήρια συμβόλαια.
Πέραν όλων αυτών, η Ελλάδα όντας μία από τις ευρωπαϊκές οικονομίες με τους μεγαλύτερους λογαριασμούς εισαγωγών ενέργειας, αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την Ελλάδα, αφού το 2011 οι εισαγωγές ενέργειας (συνολικά, δηλαδή, τα ορυκτά καύσιμα, τα λιπαντικά και τα συναφή προϊόντα) ανήλθαν στα 11 δισ. ευρώ ή κοντά στο 5% του ΑΕΠ, προσθέτει.
Η γερμανική τράπεζα κάνει δε και ειδική μνεία στο γεγονός ότι οι γεωλόγοι εμπειρογνώμονες αναφέρουν την ύπαρξη και σημαντικών αποθεμάτων πετρελαίου στην Ελλάδα επιπροσθέτως αυτών του φυσικού αερίου. Διευκρινίζεται ότι οι υπολογισμοί της τράπεζας αφορούν μόνον τα υποθαλάσσια κοιτάσματα των υποθαλάσσιων εκτάσεων νοτίως της Κρήτης και όχι και αυτών του Ιονίου ή και του Αιγαίου.
Δέσμευση των εσόδων σε ταμείο
Η Deutsche προχωρά όμως παρακάτω και, αντλώντας πρακτικές από παραδείγματα στην ιστορία της διεθνούς οικονομίας, υπαινίσσεται ότι θα μπορούσε να είναι χρήσιμη η δέσμευση ενός ποσοστού των όποιων μελλοντικών εσόδων από τα ελληνικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, σε ένα ειδικό εθνικό ταμείο. Το ταμείο αυτό θα μπορούσε να παρακρατεί ένα ποσοστό της τάξης του 30%των δημοσίων εσόδων από το αέριο για να διαχειρίζεται και να εξισορροπεί βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις στις τιμές και να επενδύει σε δραστηριότητες εκτός του ενεργειακού τομέα που να ενισχύουν την οικονομία μακροπρόθεσμα. Ο συντάκτης της έκθεσης της Deutsche Bank, Mark Wall, υψηλόβαθμο στέλεχος της γερμανικής τράπεζας στα γραφεία της στο Λονδίνο (Director), επισημαίνει όμως και τον κίνδυνο να εκτροχιαστεί προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας από την ευφορία που μπορεί να προκαλέσουν ιδιαίτερα υποσχόμενα ευρήματα. Πρόκειται ‒όπως εξηγεί στην έκθεση που δημοσίευσε τις ημέρες που το Εuro Working Group προετοίμαζε το έδαφος για τις τελευταίες αποφάσεις για τη χώρα‒ για το σύνδρομο του λεγόμενου «Dutch Disease». Σύνδρομο, το οποίο αναφέρεται στην ανακάλυψη των κοιτασμάτων αερίου της Ολλανδίας το 1959, η οποία συνοδεύτηκε από εισροές ξένου συναλλάγματος που κράτησαν την ανταγωνιστικότητα της υπόλοιπης οικονομίας χαμηλά. «Υπάρχει η άποψη πως σε ένα περιβάλλον αδύναμων μακροοικονομικών θεμελιωδών μεγεθών και φτωχής δημοσιονομικής διαχείρισης οι επιδόσεις πλούσιων σε φυσικούς πόρους οικονομιών υστερούν των ομολόγων τους» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η Deutsche προχωρά όμως παρακάτω και, αντλώντας πρακτικές από παραδείγματα στην ιστορία της διεθνούς οικονομίας, υπαινίσσεται ότι θα μπορούσε να είναι χρήσιμη η δέσμευση ενός ποσοστού των όποιων μελλοντικών εσόδων από τα ελληνικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων, σε ένα ειδικό εθνικό ταμείο. Το ταμείο αυτό θα μπορούσε να παρακρατεί ένα ποσοστό της τάξης του 30%των δημοσίων εσόδων από το αέριο για να διαχειρίζεται και να εξισορροπεί βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις στις τιμές και να επενδύει σε δραστηριότητες εκτός του ενεργειακού τομέα που να ενισχύουν την οικονομία μακροπρόθεσμα. Ο συντάκτης της έκθεσης της Deutsche Bank, Mark Wall, υψηλόβαθμο στέλεχος της γερμανικής τράπεζας στα γραφεία της στο Λονδίνο (Director), επισημαίνει όμως και τον κίνδυνο να εκτροχιαστεί προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας από την ευφορία που μπορεί να προκαλέσουν ιδιαίτερα υποσχόμενα ευρήματα. Πρόκειται ‒όπως εξηγεί στην έκθεση που δημοσίευσε τις ημέρες που το Εuro Working Group προετοίμαζε το έδαφος για τις τελευταίες αποφάσεις για τη χώρα‒ για το σύνδρομο του λεγόμενου «Dutch Disease». Σύνδρομο, το οποίο αναφέρεται στην ανακάλυψη των κοιτασμάτων αερίου της Ολλανδίας το 1959, η οποία συνοδεύτηκε από εισροές ξένου συναλλάγματος που κράτησαν την ανταγωνιστικότητα της υπόλοιπης οικονομίας χαμηλά. «Υπάρχει η άποψη πως σε ένα περιβάλλον αδύναμων μακροοικονομικών θεμελιωδών μεγεθών και φτωχής δημοσιονομικής διαχείρισης οι επιδόσεις πλούσιων σε φυσικούς πόρους οικονομιών υστερούν των ομολόγων τους» αναφέρει χαρακτηριστικά.
ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ: «Την Ελλάδα κυβερνά μια διεφθαρμένη κλίκα»
Το να σε συλλαμβάνουν 50 άντρες της Κρατικής Ασφάλειας, του ειδικού τμήματος της ελληνικής Αστυνομίας που έχει την ευθύνη για την προστασία του πολιτεύματος, είναι αναμφίβολα μία εμπειρία. Το να σε αγκαλιάζουν και να σε φιλάνε, όμως, αυτοί οι οποίοι ήρθαν για να σε συλλάβουν, δηλώνοντας πως είναι μαζί σου, είναι μια έκπληξη. Όταν ως ερευνητική ομάδα του περιοδικού «HOT DOC» πήραμε την απόφαση να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονόματα της «λίστας Λαγκάρντ», ξέραμε πως αρχίζει μια περιπέτεια. Η λίστα αυτή, η οποία είχε παραδοθεί από τον υπάλληλο της ελβετικής τράπεζας HSBC, στην τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, περιείχε τα ονόματα χιλιάδων καταθετών, για την πλειοψηφία των οποίων ήταν εμφανές πως τα έσοδα δεν ήταν φορολογημένα ή νόμιμα.
Με τη λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Γερμανία, κατάφεραν να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες και να εξασφαλίσουν έσοδα. Όχι, όμως, η Ελλάδα. Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ‒ο οποίος προφασιζόταν ότι αναζητά εναγωνίως χρήματα για την ελληνική κρίση‒ πήρε τη λίστα, έκανε ένα αντίγραφο σε CD, το οποίο όμως κάπου παράπεσε και δεν αξιοποιήθηκε. Συμπεριφέρθηκε περίπου σε αυτό το CD-ντοκουμέντο όπως σε όλα τα μουσικά CD στο σπίτι του. Στη συνέχεια, αυτή η λίστα πέρασε σε μερικούς κρατικούς υπαλλήλους και τον επόμενο υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την πήρε σε μορφή usb, αλλά δεν θυμήθηκε και αυτός τι ακριβώς την έκανε. Όλα αυτά δεν είναι σενάρια κωμωδίας, αλλά όσα κατέθεσαν επισήμως στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Τρεις κυβερνήσεις και δύο υπουργοί χρησιμοποίησαν διάφορα νομικά επιχειρήματα, όπως το ότι η λίστα είχε αποκτηθεί παράνομα άρα δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για να μην κάνουν καμία έρευνα για τη φοροδιαφυγή. Η λίστα βεβαίως ήταν νόμιμη και παραχωρήθηκε επισήμως από τις γαλλικές αρχές στην Ελλάδα. Επί δύο χρόνια έμεινε στα συρτάρια ή τα παντελόνια των υπουργών και η ύπαρξή της χρησιμοποιήθηκε για οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς.
Όταν τη δημοσιεύσαμε, δεν κάναμε μόνο το δημοσιογραφικά σωστό, να αποκαλύπτουμε δηλαδή αυτό που οι άλλοι ήθελαν να κρύψουν, αλλά και το ηθικά σωστό. Απαλλάξαμε την πολιτική ζωή από το νοσηρό κλίμα που είχε δημιουργήσει η υπόθεση της λίστας και ζητάγαμε από την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει την άδικη εικόνα που παρουσιάζει η Ελλάδα: από τη μία άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια και από την άλλη, όσοι δεν πληρώνουν για την κρίση να συνεχίζουν να έχουν την ασυλία από τους πολιτικούς τους προστάτες. Η αποκάλυψη της λίστας δεν ενόχλησε γιατί παρουσίαζε «προσωπικά δεδομένα» (μία ακόμη νομική εφεύρεση), αλλά γιατί εμφάνιζε την πραγματικότητα. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οι άνθρωποί του, εκδότες, επιχειρηματίες, φίλοι υπουργών, οι κυρίαρχοι των ελληνικών ΜΜΕ και τραπεζίτες, ήταν μέσα στη λίστα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αστυνομικοί που ήρθαν να με συλλάβουν δήλωσαν τη συμπαράστασή τους. Ως κομμάτι της κοινωνίας που υποφέρει, ζουν αυτή την αντίθεση αλλά και την υποκρισία αυτών που εξουσιάζουν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν εμφανίζονται αντιπαθητικές και αντιλαϊκές επειδή παίρνουν μέτρα λιτότητας μόνο, αλλά γιατί χρησιμοποιούν την κρίση για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Στο εξωτερικό έχει δημιουργηθεί η εικόνα ενός τεμπέλη Έλληνα που πίνει ούζο και χορεύει συρτάκι χωρίς να νοιάζεται για το μέλλον. Ναι, παρασιτικά φαινόμενα υπάρχουν στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες. Μην ξεχνάμε πως η διαφθορά στην Ελλάδα είχε καθηγητές από τη Γερμανία. Μια σειρά από εταιρείες τεχνολογίας και εξοπλισμών, που χρημάτισαν Έλληνες υπουργούς και κρατικούς λειτουργούς για να πουλήσουν ακριβά προϊόντα. Αυτοί οι υπουργοί κυβερνούν ακόμη. Εμφανίζεται η βολική εικόνα ενός διεφθαρμένου λαού, γενικά και αόριστα, για να κρυφτεί μια συγκεκριμένη αλήθεια. Διεφθαρμένος είναι ο πυρήνας της εξουσίας. Η Ελλάδα κυβερνιέται από μια κλειστή ελίτ εξουσίας που αποτελείται από συγκεκριμένους επιχειρηματίες που ευνοούνται και παρανομούν, από πολιτικούς που τους ευνοούν και τους νομιμοποιούν και από δημοσιογράφους που αντί να πουν την αλήθεια την αποκρύπτουν. Η σύλληψή μου και η δίκη μου μεταδόθηκε από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Όχι, όμως, από τα ελληνικά. Δεκάδες συνάδελφοι με έπαιρναν τηλέφωνο για να μου δηλώσουν ότι έχω δίκιο, αλλά κανένας δεν το έγραψε στο Μέσο που δούλευε. Πώς να το γράψει; Οι ιδιοκτήτες είναι στη «λίστα Λαγκάρντ».
Το να σε συλλαμβάνουν 50 άντρες της Κρατικής Ασφάλειας, του ειδικού τμήματος της ελληνικής Αστυνομίας που έχει την ευθύνη για την προστασία του πολιτεύματος, είναι αναμφίβολα μία εμπειρία. Το να σε αγκαλιάζουν και να σε φιλάνε, όμως, αυτοί οι οποίοι ήρθαν για να σε συλλάβουν, δηλώνοντας πως είναι μαζί σου, είναι μια έκπληξη. Όταν ως ερευνητική ομάδα του περιοδικού «HOT DOC» πήραμε την απόφαση να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονόματα της «λίστας Λαγκάρντ», ξέραμε πως αρχίζει μια περιπέτεια. Η λίστα αυτή, η οποία είχε παραδοθεί από τον υπάλληλο της ελβετικής τράπεζας HSBC, στην τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, περιείχε τα ονόματα χιλιάδων καταθετών, για την πλειοψηφία των οποίων ήταν εμφανές πως τα έσοδα δεν ήταν φορολογημένα ή νόμιμα.
Με τη λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Γερμανία, κατάφεραν να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες και να εξασφαλίσουν έσοδα. Όχι, όμως, η Ελλάδα. Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ‒ο οποίος προφασιζόταν ότι αναζητά εναγωνίως χρήματα για την ελληνική κρίση‒ πήρε τη λίστα, έκανε ένα αντίγραφο σε CD, το οποίο όμως κάπου παράπεσε και δεν αξιοποιήθηκε. Συμπεριφέρθηκε περίπου σε αυτό το CD-ντοκουμέντο όπως σε όλα τα μουσικά CD στο σπίτι του. Στη συνέχεια, αυτή η λίστα πέρασε σε μερικούς κρατικούς υπαλλήλους και τον επόμενο υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την πήρε σε μορφή usb, αλλά δεν θυμήθηκε και αυτός τι ακριβώς την έκανε. Όλα αυτά δεν είναι σενάρια κωμωδίας, αλλά όσα κατέθεσαν επισήμως στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Τρεις κυβερνήσεις και δύο υπουργοί χρησιμοποίησαν διάφορα νομικά επιχειρήματα, όπως το ότι η λίστα είχε αποκτηθεί παράνομα άρα δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για να μην κάνουν καμία έρευνα για τη φοροδιαφυγή. Η λίστα βεβαίως ήταν νόμιμη και παραχωρήθηκε επισήμως από τις γαλλικές αρχές στην Ελλάδα. Επί δύο χρόνια έμεινε στα συρτάρια ή τα παντελόνια των υπουργών και η ύπαρξή της χρησιμοποιήθηκε για οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς.
Όταν τη δημοσιεύσαμε, δεν κάναμε μόνο το δημοσιογραφικά σωστό, να αποκαλύπτουμε δηλαδή αυτό που οι άλλοι ήθελαν να κρύψουν, αλλά και το ηθικά σωστό. Απαλλάξαμε την πολιτική ζωή από το νοσηρό κλίμα που είχε δημιουργήσει η υπόθεση της λίστας και ζητάγαμε από την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει την άδικη εικόνα που παρουσιάζει η Ελλάδα: από τη μία άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια και από την άλλη, όσοι δεν πληρώνουν για την κρίση να συνεχίζουν να έχουν την ασυλία από τους πολιτικούς τους προστάτες. Η αποκάλυψη της λίστας δεν ενόχλησε γιατί παρουσίαζε «προσωπικά δεδομένα» (μία ακόμη νομική εφεύρεση), αλλά γιατί εμφάνιζε την πραγματικότητα. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οι άνθρωποί του, εκδότες, επιχειρηματίες, φίλοι υπουργών, οι κυρίαρχοι των ελληνικών ΜΜΕ και τραπεζίτες, ήταν μέσα στη λίστα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αστυνομικοί που ήρθαν να με συλλάβουν δήλωσαν τη συμπαράστασή τους. Ως κομμάτι της κοινωνίας που υποφέρει, ζουν αυτή την αντίθεση αλλά και την υποκρισία αυτών που εξουσιάζουν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν εμφανίζονται αντιπαθητικές και αντιλαϊκές επειδή παίρνουν μέτρα λιτότητας μόνο, αλλά γιατί χρησιμοποιούν την κρίση για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Στο εξωτερικό έχει δημιουργηθεί η εικόνα ενός τεμπέλη Έλληνα που πίνει ούζο και χορεύει συρτάκι χωρίς να νοιάζεται για το μέλλον. Ναι, παρασιτικά φαινόμενα υπάρχουν στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες. Μην ξεχνάμε πως η διαφθορά στην Ελλάδα είχε καθηγητές από τη Γερμανία. Μια σειρά από εταιρείες τεχνολογίας και εξοπλισμών, που χρημάτισαν Έλληνες υπουργούς και κρατικούς λειτουργούς για να πουλήσουν ακριβά προϊόντα. Αυτοί οι υπουργοί κυβερνούν ακόμη. Εμφανίζεται η βολική εικόνα ενός διεφθαρμένου λαού, γενικά και αόριστα, για να κρυφτεί μια συγκεκριμένη αλήθεια. Διεφθαρμένος είναι ο πυρήνας της εξουσίας. Η Ελλάδα κυβερνιέται από μια κλειστή ελίτ εξουσίας που αποτελείται από συγκεκριμένους επιχειρηματίες που ευνοούνται και παρανομούν, από πολιτικούς που τους ευνοούν και τους νομιμοποιούν και από δημοσιογράφους που αντί να πουν την αλήθεια την αποκρύπτουν. Η σύλληψή μου και η δίκη μου μεταδόθηκε από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Όχι, όμως, από τα ελληνικά. Δεκάδες συνάδελφοι με έπαιρναν τηλέφωνο για να μου δηλώσουν ότι έχω δίκιο, αλλά κανένας δεν το έγραψε στο Μέσο που δούλευε. Πώς να το γράψει; Οι ιδιοκτήτες είναι στη «λίστα Λαγκάρντ».
Φίμωση και… αυτοφίμωση
Ο Τύπος στην Ελλάδα είναι φιμωμένος και πολλές φορές αυτοφιμωμένος. Πριν από μερικούς μήνες, το REUTERS και το «HOT DOC» ταυτόχρονα αποκάλυψαν ένα μεγάλο σκάνδαλο στην Τράπεζα Πειραιώς. Κανένα Μέσο δεν έγραψε το παραμικρό. Το γελοίο ήταν πως δημοσίευσαν τη διάψευση της Τράπεζας χωρίς να έχουν δημοσιεύσει ποτέ την είδηση. Οι σελίδες των εφημερίδων είναι γεμάτες από διαφημίσεις τραπεζών, μια διακριτική μέθοδος εξαγοράς της σιωπής. Τις τελευταίες μέρες η είδηση πως οι τράπεζες θα μπουν υπό την εποπτεία της τρόικας προκάλεσε δημοσιεύματα για «αφελληνισμό των ελληνικών Τραπεζών». Οι εφημερίδες που δεν έχουν γράψει το παραμικρό για την εποπτεία συνολικά της ελληνικής οικονομίας, τη φοροδιαφυγή και την αδικία στην εφαρμογή της λιτότητας, ξύπνησαν από τον λήθαργο και ανακάλυψαν την «εθνική ανεξαρτησία», όταν εθίγησαν αυτοί που τους έδιναν δάνεια χωρίς εγγυήσεις και πολλές φορές χωρίς επιστροφή. Τα Μέσα που δεν έγραψαν ποτέ τίποτα για τις off shore εταιρείες που ανήκουν στους ίδιους τους τραπεζίτες και χρησιμοποιούνται για ψεύτικες αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου, ξαφνικά έγιναν σαν πόρνες που ζητούν πίσω την παρθενία τους. Αυτό ήταν το πρόβλημα με το «HOT DOC». Δεν μπορούσαν να πάρουν τηλέφωνο τον εκδότη και να του πουν μην το δημοσιεύσεις αυτό, γιατί εκδότης είμαι εγώ. Έτσι επέλεξαν τη μέθοδο των διώξεων. Η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία επί χρόνια ερευνά σκάνδαλα τα οποία καταλήγουν τελικώς στην παραγραφή, πολύ γρήγορα και πολύ βίαια με οδήγησε σε δίκη για να με τιμωρήσει για την αλήθεια. Στη δίκη, η οποία κατέληξε σε μια διεθνή κατακραυγή από τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, αθωώθηκα. Η αθώωση προκάλεσε ικανοποίηση στην κοινή γνώμη. Όχι, όμως, στην Εισαγγελία. Πριν από μία βδομάδα μάθαμε πως η Εισαγγελία άσκησε έφεση στην αθώωσή μου, με το επιχείρημα πως η δίκη δεν ήταν όπως έπρεπε. Προφανώς, εννοεί πως η δίκη θα είναι όπως πρέπει, αν καταλήξει στην καταδίκη μου.
Ο Τύπος στην Ελλάδα είναι φιμωμένος και πολλές φορές αυτοφιμωμένος. Πριν από μερικούς μήνες, το REUTERS και το «HOT DOC» ταυτόχρονα αποκάλυψαν ένα μεγάλο σκάνδαλο στην Τράπεζα Πειραιώς. Κανένα Μέσο δεν έγραψε το παραμικρό. Το γελοίο ήταν πως δημοσίευσαν τη διάψευση της Τράπεζας χωρίς να έχουν δημοσιεύσει ποτέ την είδηση. Οι σελίδες των εφημερίδων είναι γεμάτες από διαφημίσεις τραπεζών, μια διακριτική μέθοδος εξαγοράς της σιωπής. Τις τελευταίες μέρες η είδηση πως οι τράπεζες θα μπουν υπό την εποπτεία της τρόικας προκάλεσε δημοσιεύματα για «αφελληνισμό των ελληνικών Τραπεζών». Οι εφημερίδες που δεν έχουν γράψει το παραμικρό για την εποπτεία συνολικά της ελληνικής οικονομίας, τη φοροδιαφυγή και την αδικία στην εφαρμογή της λιτότητας, ξύπνησαν από τον λήθαργο και ανακάλυψαν την «εθνική ανεξαρτησία», όταν εθίγησαν αυτοί που τους έδιναν δάνεια χωρίς εγγυήσεις και πολλές φορές χωρίς επιστροφή. Τα Μέσα που δεν έγραψαν ποτέ τίποτα για τις off shore εταιρείες που ανήκουν στους ίδιους τους τραπεζίτες και χρησιμοποιούνται για ψεύτικες αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου, ξαφνικά έγιναν σαν πόρνες που ζητούν πίσω την παρθενία τους. Αυτό ήταν το πρόβλημα με το «HOT DOC». Δεν μπορούσαν να πάρουν τηλέφωνο τον εκδότη και να του πουν μην το δημοσιεύσεις αυτό, γιατί εκδότης είμαι εγώ. Έτσι επέλεξαν τη μέθοδο των διώξεων. Η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία επί χρόνια ερευνά σκάνδαλα τα οποία καταλήγουν τελικώς στην παραγραφή, πολύ γρήγορα και πολύ βίαια με οδήγησε σε δίκη για να με τιμωρήσει για την αλήθεια. Στη δίκη, η οποία κατέληξε σε μια διεθνή κατακραυγή από τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, αθωώθηκα. Η αθώωση προκάλεσε ικανοποίηση στην κοινή γνώμη. Όχι, όμως, στην Εισαγγελία. Πριν από μία βδομάδα μάθαμε πως η Εισαγγελία άσκησε έφεση στην αθώωσή μου, με το επιχείρημα πως η δίκη δεν ήταν όπως έπρεπε. Προφανώς, εννοεί πως η δίκη θα είναι όπως πρέπει, αν καταλήξει στην καταδίκη μου.
Συμφέροντα «ημετέρων»
Κάθε μέρα στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται πάνω από τον γκρεμό, ψηφίζουν νόμους για τα συμφέροντα των δικών τους ανθρώπων. Των ανθρώπων που βρίσκονται σε δεκάδες λίστες «Λαγκάρντ». Στη συνέχεια, ψηφίζουν άλλους νόμους για να αυτοαμνηστεύονται, να μην πάνε οι ίδιοι φυλακή. Παράνομα Mall, των οποίων οι ιδιοκτήτες αντιμετώπιζαν δίκες, νομιμοποιήθηκαν σε μία νύχτα με νόμο. Ο Βενιζέλος, ο οποίος επέβαλε χαράτσι στα ακίνητα, έκανε νόμο για να απαλλάξει από αυτό τους μοναδικούς που μπορούν να το πληρώσουν, τους πλούσιους. Άλλαξε πέντε λέξεις στον Ποινικό Κώδικα και γλύτωσε από τη φυλακή 700 επώνυμους της εκλογικής του περιφέρειας. Στην Ελλάδα, όπου δεν λειτουργεί ούτε περίπτερο χωρίς άδεια, τα τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν με άδειες που ανανεώνονται κάθε χρόνο, μαζί βέβαια με το σύστημα πολιτικών αλληλοεκβιασμών και ομηρίας μεταξύ καναλαρχών και κυβέρνησης. Κάθε μέρα θεσμοθετούν τη διαφθορά με νόμους, εξυπηρετούν τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά στο εξωτερικό μιλάνε για τη διαφθορά του ταβερνιάρη που δεν κόβει απόδειξη. Όταν αποκαλύπτονται καταφεύγουν στην τακτική της ισχύος. Τα ΜΜΕ που ανήκουν στους ευεργετηθέντες αποσιωπούν τα πάντα.
Κατά τη διάρκεια της νομικής εξέλιξης της δικής μου υπόθεσης, υπήρξε ένα συμπέρασμα που μου ήταν δύσκολο να το αποδεχθώ. Οι Έλληνες άκουγαν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, το BBC και την Ντόιτσε Βέλε, για να ενημερωθούν τι γίνεται με έναν Έλληνα δημοσιογράφο στη χώρα τους. Δυστυχώς, αυτό είχε ξανασυμβεί σε μια άσχημη πολιτική περίοδο. Αυτή της ελληνικής χούντας.
Κάθε μέρα στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται πάνω από τον γκρεμό, ψηφίζουν νόμους για τα συμφέροντα των δικών τους ανθρώπων. Των ανθρώπων που βρίσκονται σε δεκάδες λίστες «Λαγκάρντ». Στη συνέχεια, ψηφίζουν άλλους νόμους για να αυτοαμνηστεύονται, να μην πάνε οι ίδιοι φυλακή. Παράνομα Mall, των οποίων οι ιδιοκτήτες αντιμετώπιζαν δίκες, νομιμοποιήθηκαν σε μία νύχτα με νόμο. Ο Βενιζέλος, ο οποίος επέβαλε χαράτσι στα ακίνητα, έκανε νόμο για να απαλλάξει από αυτό τους μοναδικούς που μπορούν να το πληρώσουν, τους πλούσιους. Άλλαξε πέντε λέξεις στον Ποινικό Κώδικα και γλύτωσε από τη φυλακή 700 επώνυμους της εκλογικής του περιφέρειας. Στην Ελλάδα, όπου δεν λειτουργεί ούτε περίπτερο χωρίς άδεια, τα τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν με άδειες που ανανεώνονται κάθε χρόνο, μαζί βέβαια με το σύστημα πολιτικών αλληλοεκβιασμών και ομηρίας μεταξύ καναλαρχών και κυβέρνησης. Κάθε μέρα θεσμοθετούν τη διαφθορά με νόμους, εξυπηρετούν τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά στο εξωτερικό μιλάνε για τη διαφθορά του ταβερνιάρη που δεν κόβει απόδειξη. Όταν αποκαλύπτονται καταφεύγουν στην τακτική της ισχύος. Τα ΜΜΕ που ανήκουν στους ευεργετηθέντες αποσιωπούν τα πάντα.
Κατά τη διάρκεια της νομικής εξέλιξης της δικής μου υπόθεσης, υπήρξε ένα συμπέρασμα που μου ήταν δύσκολο να το αποδεχθώ. Οι Έλληνες άκουγαν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, το BBC και την Ντόιτσε Βέλε, για να ενημερωθούν τι γίνεται με έναν Έλληνα δημοσιογράφο στη χώρα τους. Δυστυχώς, αυτό είχε ξανασυμβεί σε μια άσχημη πολιτική περίοδο. Αυτή της ελληνικής χούντας.
«Πράκτορες και συμφέροντα»
Στρατιές ξένων που ειδικεύονται στο λόμπινγκ προς τα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων, εκπρόσωποι εταιρειών που αναλαμβάνουν εργολαβικά την αποδόμηση δημοσίων προσώπων κατά την αγγλοσαξονική πρακτική, ξένοι δημοσιογράφοι που λειτουργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία μεγάλων πολυεθνικών και αντιπρόσωποι διεθνών οίκων που πιέζουν τις τράπεζες να αγοράσουν κοψοχρονιά δάνεια για να βγάλουν στο σφυρί επιχειρήσεις που βρέθηκαν σε δυσχερή θέση εξαιτίας της ύφεσης κατακλύζουν τους τελευταίους μήνες την Αθήνα.
Στρατιές ξένων που ειδικεύονται στο λόμπινγκ προς τα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων, εκπρόσωποι εταιρειών που αναλαμβάνουν εργολαβικά την αποδόμηση δημοσίων προσώπων κατά την αγγλοσαξονική πρακτική, ξένοι δημοσιογράφοι που λειτουργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία μεγάλων πολυεθνικών και αντιπρόσωποι διεθνών οίκων που πιέζουν τις τράπεζες να αγοράσουν κοψοχρονιά δάνεια για να βγάλουν στο σφυρί επιχειρήσεις που βρέθηκαν σε δυσχερή θέση εξαιτίας της ύφεσης κατακλύζουν τους τελευταίους μήνες την Αθήνα.
Η πέμπτη φάλαγγα της τρόικας στην Αθήνα
Στόχος της συγκεκριμένης εκστρατείας, που οργανώνουν ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα, είναι να επηρεάσουν δραστικά τις αποφάσεις στην Ελλάδα, να χειραγωγήσουν την ελληνική κυβέρνηση αλλά και το πολιτικό σύστημα συνολικά, να συκοφαντήσουν την εγχώρια επιχειρηματική τάξη και σταδιακά να περάσουν τις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις και τα φιλέτα της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας σε ξένα χέρια, έναντι εξευτελιστικού τιμήματος. Αυτός ο άγριος οικονομικός πόλεμος, που μεθοδεύεται με ανθελληνικό μένος και απίστευτο αγγλοσαξονικό θράσος προς τις ελληνικές αρχές και την κοινή γνώμη της χώρας, δεν είναι τυχαίο ότι αρχίζει να εκδηλώνεται αυτήν την ώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή για το μέλλον του τόπου. Την ώρα, δηλαδή, που η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη στη γωνία από τον διεθνή παράγοντα, ενώ η εγχώρια επιχειρηματική κοινότητα παραπαίει μέσα στην κρίση και η ελληνική κοινωνία είναι τσακισμένη από τα άμεσα προβλήματα επιβίωσης.
Στόχος της συγκεκριμένης εκστρατείας, που οργανώνουν ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα, είναι να επηρεάσουν δραστικά τις αποφάσεις στην Ελλάδα, να χειραγωγήσουν την ελληνική κυβέρνηση αλλά και το πολιτικό σύστημα συνολικά, να συκοφαντήσουν την εγχώρια επιχειρηματική τάξη και σταδιακά να περάσουν τις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις και τα φιλέτα της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας σε ξένα χέρια, έναντι εξευτελιστικού τιμήματος. Αυτός ο άγριος οικονομικός πόλεμος, που μεθοδεύεται με ανθελληνικό μένος και απίστευτο αγγλοσαξονικό θράσος προς τις ελληνικές αρχές και την κοινή γνώμη της χώρας, δεν είναι τυχαίο ότι αρχίζει να εκδηλώνεται αυτήν την ώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή για το μέλλον του τόπου. Την ώρα, δηλαδή, που η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη στη γωνία από τον διεθνή παράγοντα, ενώ η εγχώρια επιχειρηματική κοινότητα παραπαίει μέσα στην κρίση και η ελληνική κοινωνία είναι τσακισμένη από τα άμεσα προβλήματα επιβίωσης.
Θέλουν να αγοράσουν «μπιρ παρά» την Ελλάδα
Η στρατηγική της επίθεσης είναι εμφανής. Σε μια χώρα που θα βρίσκεται χειροπόδαρα δεμένη με τη βιωσιμότητα του χρέους της, οι επιχειρήσεις της και η περιουσία της θα απαξιωθούν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Το ανθρώπινο δυναμικό της, με τις συνεχείς περικοπές μισθών και το φάσμα της ανεργίας μπροστά, θα δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί. Η Ελλάδα παρέχει έτσι μια καταπληκτική ευκαιρία για το ξένο επιθετικό κεφάλαιο να αγοράσει «μπιρ παρά» τα πιο θεμελιώδη κομμάτια της ελληνικής οικονομίας: τις τράπεζες, την τουριστική βιομηχανία της, την ενέργεια, τις υποδομές της, τα καλά ακίνητα και τις κατασκευές της.
Σε λίγα χρόνια, όταν η κρίση θα ξεπεραστεί σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο και θα αρχίσει ο νέος κύκλος της οικονομικής προόδου, ο παραγόμενος εθνικός πλούτος θα ανήκει σε ξένα χέρια και θα αβγατίζει τις τσέπες ξένων μεγαλομετόχων, άλλων οικονομιών. Το παραγόμενο οικονομικό προϊόν θα επανεπενδύεται σε ξένες οικονομίες, η Ελλάδα θα παραμένει μια φτωχή χώρα, μια απόλυτα εξαρτώμενη περιφερειακή αγορά, μικρό γρανάζι ενός πολυεθνικού συστήματος, με ασήμαντη φωνή στα πολιτικά πράγματα της περιοχής της. Όποιος δεν έχει στα χέρια του την οικονομία, δεν μπορεί να ασκήσει και οποιαδήποτε πολιτική, πανάρχαιο ιστορικό δίδαγμα.
Η στρατηγική της επίθεσης είναι εμφανής. Σε μια χώρα που θα βρίσκεται χειροπόδαρα δεμένη με τη βιωσιμότητα του χρέους της, οι επιχειρήσεις της και η περιουσία της θα απαξιωθούν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Το ανθρώπινο δυναμικό της, με τις συνεχείς περικοπές μισθών και το φάσμα της ανεργίας μπροστά, θα δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί. Η Ελλάδα παρέχει έτσι μια καταπληκτική ευκαιρία για το ξένο επιθετικό κεφάλαιο να αγοράσει «μπιρ παρά» τα πιο θεμελιώδη κομμάτια της ελληνικής οικονομίας: τις τράπεζες, την τουριστική βιομηχανία της, την ενέργεια, τις υποδομές της, τα καλά ακίνητα και τις κατασκευές της.
Σε λίγα χρόνια, όταν η κρίση θα ξεπεραστεί σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο και θα αρχίσει ο νέος κύκλος της οικονομικής προόδου, ο παραγόμενος εθνικός πλούτος θα ανήκει σε ξένα χέρια και θα αβγατίζει τις τσέπες ξένων μεγαλομετόχων, άλλων οικονομιών. Το παραγόμενο οικονομικό προϊόν θα επανεπενδύεται σε ξένες οικονομίες, η Ελλάδα θα παραμένει μια φτωχή χώρα, μια απόλυτα εξαρτώμενη περιφερειακή αγορά, μικρό γρανάζι ενός πολυεθνικού συστήματος, με ασήμαντη φωνή στα πολιτικά πράγματα της περιοχής της. Όποιος δεν έχει στα χέρια του την οικονομία, δεν μπορεί να ασκήσει και οποιαδήποτε πολιτική, πανάρχαιο ιστορικό δίδαγμα.
Τα «κοράκια» εφορμούν από το Λονδίνο
Το έργο των «οικονομικών δολοφόνων», όπως είναι γνωστοί αυτοί οι γιάπηδες καταστροφικής αποστολής, οι οποίοι κινούνται και συνωμοτούν όλο το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα, είναι αριστοτεχνικά σχεδιασμένο βήμα προς βήμα. Για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται πρώτα να δηλητηριαστεί η κοινή γνώμη κατά τις γκεμπελικές διδαχές, να αποπροσανατολιστεί και να υποταχθεί, για να αποδεχθεί μοιρολατρικά τα πάντα.
Τα «κοράκια», με το περισπούδαστο ύφος και την αλαζονεία κάποιας διεθνούς σφραγίδας, μιας εταιρείας συμβούλων ή ενός διεθνούς ειδησεογραφικού μέσου, εφορμούν από το Λονδίνο. Φτάνουν στην Αθήνα, συνήθως διαθέτουν συνεργάτες τους κυρίως από ένα γνωστό «παρα-δημοσιογραφικό κύκλωμα», γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» που ειδικεύεται για χρόνια σε εκβιασμούς, σκανδαλοθηρία και «ειδικές αποστολές», οι οποίοι τους κάνουν τη λάντζα και τη βρόμικη παρακρατική δουλειά με το αζημίωτο! Εικονογραφούν «στόχους» και κατασκευάζουν «θύματα» για να υποδείξουν στην τρόικα πώς πρέπει να αντιμετωπίζει τους «τεμπέληδες Έλληνες» και τους «διεφθαρμένους επιχειρηματίες».
Επιχειρούν να περιπλέξουν σε μια ατελέσφορη διαδικασία τις δικαστικές αρχές για να εξασφαλίσουν άλλοθι και πρόκριμα για το επόμενο χτύπημα. Επιδιώκουν να αποδεκατίσουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και να θρυμματίσουν τη συνοχή και τις τελευταίες αντοχές της κοινής γνώμης. Τα κλειδιά της εκστρατείας κατασυκοφάντησης σε πρώτη φάση και απαλλοτρίωσης των ελληνικών επιχειρήσεων σε δεύτερη είναι κυρίως οι τράπεζες και οι τραπεζίτες, οι λαϊκής κυκλοφορίας μεγάλες εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια. Εάν ρίξεις αυτά τα δύο ισχυρά κάστρα, κομβικά σημεία για τη στήριξη των επιχειρήσεων και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, ο δρόμος ανοίγει διάπλατα για να κατακτήσεις έναντι πινακίου φακής τα πάντα. Η Ελλάδα εάλω.
Την «κερκόπορτα» βέβαια την άνοιξαν από μέσα, Έλληνες! Πρόθυμοι συνεργάτες των «οικονομικών δολοφόνων», που αναλαμβάνουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους έναντι αμοιβής, κυρίως άνεργοι περιθωριακοί δημοσιογράφοι και ορισμένοι άλλοι, για άλλους λόγους, που εκτελούν την αποστολή τους και βρίσκουν τρόπο να χύσουν το δηλητήριο που τρέφουν μέσα τους για όλους τους ανταγωνιστές τους και την ελληνική κοινωνία. Γιατί; Γιατί η ελληνική κοινωνία δεν είναι ούτε αμερικανόφωνη, ούτε γερμανόφωνη.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από την αρχική εμφάνιση της τρόικας στην Αθήνα επιχειρηματικά, οικονομικά, δημοσιογραφικά και πολιτικά λόμπι άρχισαν να τους υποδεικνύουν «ατζέντα». Δεκάδες από τις επιδιώξεις των τροϊκανών τούς υπεβλήθησαν γραπτώς από αυτά τα λόμπι. Εμμονές που ήταν δύσκολο να γίνουν αντιληπτές, γιατί αποτέλεσαν τόσο κομβικά και αδιαπραγμάτευτα αιτήματα των τροϊκανών σε πολλές φάσεις διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές κυβερνήσεις, ήταν στην ουσία «ρουσφέτια» προς τα συγκεκριμένα λόμπι των «εθνικών υποβολέων». Δυστυχώς γι’ αυτούς τους «εθνικούς υποβολείς» scripta manent. Και κάποτε θα τους αποκαλύψουν. Για να στηθεί η «δουλειά» έπρεπε να βρεθούν οι συνεργάτες. Και βρέθηκαν από στελέχη εγχώριων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων έως «λαντζέρηδες» της δημοσιογραφίας. Πρόσωπα αμφιλεγόμενα, με περίεργες διασυνδέσεις και ιδιαίτερους ρόλους. Οι επαφές των κυρίων αυτών με την τρόικα και τους από «κάτω μηχανισμούς» είναι σήμερα γνωστές σε όλη την Αθήνα. Διότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν κ.λπ.
Αυτή «η μηχανή» έχει τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί και η «έξωθεν βοήθεια». Για παράδειγμα, ένα αξιόπιστο διεθνές ΜΜΕ που να αναλάβει τον ρόλο της εμπροσθοφυλακής και το βαρύ πυροβολικό στη δουλειά της «φυλετικής κάθαρσης» των μεγάλων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στην ελληνική οικονομία. Και βρέθηκε. Μεγάλη δουλειά, ασύλληπτα συμφέροντα. Συνεργάζονται με την εγχώρια «μηχανή». Η συνέχεια, λοιπόν, επί της οθόνης. Ξένα πρακτορεία (λίγα βέβαια και δοκιμασμένα διαχρονικά στην ανθελληνική προπαγάνδα), «εκλεκτοί» Αγγλοσάξονες δημοσιογράφοι (οι οποίοι όλως τυχαίως πριν ανακαλύψουν την Ελλάδα ειδικεύονταν σε θέματα γύρω από τη διεθνή τρομοκρατία και το παγκόσμιο εμπόριο όπλων, θέματα «αγαπημένα» των μυστικών υπηρεσιών) επισκέπτονται σχεδόν ανά εβδομάδα την Αθήνα και συντονίζονται με την εγχώρια «μηχανή» και τους παρατρεχάμενούς τους.
Συντονίζονται με τους «οικονομικούς δολοφόνους» για την εξέλιξη των εργασιών, την πρόοδο του πλάνου. Συναντιούνται στα πολυτελή ξενοδοχεία του Κέντρου και στην Κηφισιά. Επισκέπτονται τους εκπροσώπους της τρόικας, τη μόνιμη αντιπροσωπεία του ΔΝΤ, τους παραδίδουν χαρτιά, σημειώσεις, ονόματα, τους μεταφέρουν φήμες, ασκούν πιέσεις εκμεταλλευόμενοι το όνομα του διεθνούς πρακτορείου.
Ο πρώτος στόχος της οργανωμένης εκστρατείας τους ήταν οι τράπεζες, οι τραπεζίτες και η εποπτεία των ελληνικών τραπεζών. Τώρα σειρά θα πάρουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και οι ιδιοκτήτες τους. Θέλουν να καταστρέψουν τα ονόματά τους, την επιρροή τους, πρέπει να τους ενοχοποιήσουν στην κοινή γνώμη. Η επίθεση ετοιμάζεται, η συνωμοσία είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς έγιναν αντιληπτοί και ο ρόλος τους παρακολουθείται από την ελληνική κοινή γνώμη. Και από τα υποψήφια «θύματά τους». Η ελληνική κυβέρνηση έχει γνώση. Τα ελληνικά ΜΜΕ (όχι τα «φιλελληνικά») τους γνωρίζουν. Πολύ σύντομα πλησιάζει η Στιγμή της Αποκάλυψης. Και τότε, για να θυμηθούμε την προσφιλή φράση του Τσόρτσιλ, θα είναι η ώρα για Ιδρώτα, για Αίμα, για Δάκρυα.
Το έργο των «οικονομικών δολοφόνων», όπως είναι γνωστοί αυτοί οι γιάπηδες καταστροφικής αποστολής, οι οποίοι κινούνται και συνωμοτούν όλο το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα, είναι αριστοτεχνικά σχεδιασμένο βήμα προς βήμα. Για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται πρώτα να δηλητηριαστεί η κοινή γνώμη κατά τις γκεμπελικές διδαχές, να αποπροσανατολιστεί και να υποταχθεί, για να αποδεχθεί μοιρολατρικά τα πάντα.
Τα «κοράκια», με το περισπούδαστο ύφος και την αλαζονεία κάποιας διεθνούς σφραγίδας, μιας εταιρείας συμβούλων ή ενός διεθνούς ειδησεογραφικού μέσου, εφορμούν από το Λονδίνο. Φτάνουν στην Αθήνα, συνήθως διαθέτουν συνεργάτες τους κυρίως από ένα γνωστό «παρα-δημοσιογραφικό κύκλωμα», γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» που ειδικεύεται για χρόνια σε εκβιασμούς, σκανδαλοθηρία και «ειδικές αποστολές», οι οποίοι τους κάνουν τη λάντζα και τη βρόμικη παρακρατική δουλειά με το αζημίωτο! Εικονογραφούν «στόχους» και κατασκευάζουν «θύματα» για να υποδείξουν στην τρόικα πώς πρέπει να αντιμετωπίζει τους «τεμπέληδες Έλληνες» και τους «διεφθαρμένους επιχειρηματίες».
Επιχειρούν να περιπλέξουν σε μια ατελέσφορη διαδικασία τις δικαστικές αρχές για να εξασφαλίσουν άλλοθι και πρόκριμα για το επόμενο χτύπημα. Επιδιώκουν να αποδεκατίσουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και να θρυμματίσουν τη συνοχή και τις τελευταίες αντοχές της κοινής γνώμης. Τα κλειδιά της εκστρατείας κατασυκοφάντησης σε πρώτη φάση και απαλλοτρίωσης των ελληνικών επιχειρήσεων σε δεύτερη είναι κυρίως οι τράπεζες και οι τραπεζίτες, οι λαϊκής κυκλοφορίας μεγάλες εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια. Εάν ρίξεις αυτά τα δύο ισχυρά κάστρα, κομβικά σημεία για τη στήριξη των επιχειρήσεων και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, ο δρόμος ανοίγει διάπλατα για να κατακτήσεις έναντι πινακίου φακής τα πάντα. Η Ελλάδα εάλω.
Την «κερκόπορτα» βέβαια την άνοιξαν από μέσα, Έλληνες! Πρόθυμοι συνεργάτες των «οικονομικών δολοφόνων», που αναλαμβάνουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους έναντι αμοιβής, κυρίως άνεργοι περιθωριακοί δημοσιογράφοι και ορισμένοι άλλοι, για άλλους λόγους, που εκτελούν την αποστολή τους και βρίσκουν τρόπο να χύσουν το δηλητήριο που τρέφουν μέσα τους για όλους τους ανταγωνιστές τους και την ελληνική κοινωνία. Γιατί; Γιατί η ελληνική κοινωνία δεν είναι ούτε αμερικανόφωνη, ούτε γερμανόφωνη.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από την αρχική εμφάνιση της τρόικας στην Αθήνα επιχειρηματικά, οικονομικά, δημοσιογραφικά και πολιτικά λόμπι άρχισαν να τους υποδεικνύουν «ατζέντα». Δεκάδες από τις επιδιώξεις των τροϊκανών τούς υπεβλήθησαν γραπτώς από αυτά τα λόμπι. Εμμονές που ήταν δύσκολο να γίνουν αντιληπτές, γιατί αποτέλεσαν τόσο κομβικά και αδιαπραγμάτευτα αιτήματα των τροϊκανών σε πολλές φάσεις διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές κυβερνήσεις, ήταν στην ουσία «ρουσφέτια» προς τα συγκεκριμένα λόμπι των «εθνικών υποβολέων». Δυστυχώς γι’ αυτούς τους «εθνικούς υποβολείς» scripta manent. Και κάποτε θα τους αποκαλύψουν. Για να στηθεί η «δουλειά» έπρεπε να βρεθούν οι συνεργάτες. Και βρέθηκαν από στελέχη εγχώριων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων έως «λαντζέρηδες» της δημοσιογραφίας. Πρόσωπα αμφιλεγόμενα, με περίεργες διασυνδέσεις και ιδιαίτερους ρόλους. Οι επαφές των κυρίων αυτών με την τρόικα και τους από «κάτω μηχανισμούς» είναι σήμερα γνωστές σε όλη την Αθήνα. Διότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν κ.λπ.
Αυτή «η μηχανή» έχει τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί και η «έξωθεν βοήθεια». Για παράδειγμα, ένα αξιόπιστο διεθνές ΜΜΕ που να αναλάβει τον ρόλο της εμπροσθοφυλακής και το βαρύ πυροβολικό στη δουλειά της «φυλετικής κάθαρσης» των μεγάλων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στην ελληνική οικονομία. Και βρέθηκε. Μεγάλη δουλειά, ασύλληπτα συμφέροντα. Συνεργάζονται με την εγχώρια «μηχανή». Η συνέχεια, λοιπόν, επί της οθόνης. Ξένα πρακτορεία (λίγα βέβαια και δοκιμασμένα διαχρονικά στην ανθελληνική προπαγάνδα), «εκλεκτοί» Αγγλοσάξονες δημοσιογράφοι (οι οποίοι όλως τυχαίως πριν ανακαλύψουν την Ελλάδα ειδικεύονταν σε θέματα γύρω από τη διεθνή τρομοκρατία και το παγκόσμιο εμπόριο όπλων, θέματα «αγαπημένα» των μυστικών υπηρεσιών) επισκέπτονται σχεδόν ανά εβδομάδα την Αθήνα και συντονίζονται με την εγχώρια «μηχανή» και τους παρατρεχάμενούς τους.
Συντονίζονται με τους «οικονομικούς δολοφόνους» για την εξέλιξη των εργασιών, την πρόοδο του πλάνου. Συναντιούνται στα πολυτελή ξενοδοχεία του Κέντρου και στην Κηφισιά. Επισκέπτονται τους εκπροσώπους της τρόικας, τη μόνιμη αντιπροσωπεία του ΔΝΤ, τους παραδίδουν χαρτιά, σημειώσεις, ονόματα, τους μεταφέρουν φήμες, ασκούν πιέσεις εκμεταλλευόμενοι το όνομα του διεθνούς πρακτορείου.
Ο πρώτος στόχος της οργανωμένης εκστρατείας τους ήταν οι τράπεζες, οι τραπεζίτες και η εποπτεία των ελληνικών τραπεζών. Τώρα σειρά θα πάρουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και οι ιδιοκτήτες τους. Θέλουν να καταστρέψουν τα ονόματά τους, την επιρροή τους, πρέπει να τους ενοχοποιήσουν στην κοινή γνώμη. Η επίθεση ετοιμάζεται, η συνωμοσία είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς έγιναν αντιληπτοί και ο ρόλος τους παρακολουθείται από την ελληνική κοινή γνώμη. Και από τα υποψήφια «θύματά τους». Η ελληνική κυβέρνηση έχει γνώση. Τα ελληνικά ΜΜΕ (όχι τα «φιλελληνικά») τους γνωρίζουν. Πολύ σύντομα πλησιάζει η Στιγμή της Αποκάλυψης. Και τότε, για να θυμηθούμε την προσφιλή φράση του Τσόρτσιλ, θα είναι η ώρα για Ιδρώτα, για Αίμα, για Δάκρυα.
NEW YORK TIMES: «Διεφθαρμένη ολιγαρχία κυβερνά την Ελλάδα!»
Ένα ρεπορτάζ-σοκ για την ελληνική πραγματικότητα και τη «λίστα Λαγκάρντ» δημοσίευσαν οι «Τimes» της Νέας Υόρκης και το αναδημοσιεύουμε. Με τους άλλους άξονες του φακέλου γίνεται απόλυτα κατανοητό πόσο τεχνητά κατασκευάστηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα από τις δυνάμεις του εξωτερικού και τους εντός για να βάλουν στο χέρι τον τεράστιο ορυκτό πλούτο. Διαβάστε το και θα καταλάβατε τα πάντα.
Ένα ρεπορτάζ-σοκ για την ελληνική πραγματικότητα και τη «λίστα Λαγκάρντ» δημοσίευσαν οι «Τimes» της Νέας Υόρκης και το αναδημοσιεύουμε. Με τους άλλους άξονες του φακέλου γίνεται απόλυτα κατανοητό πόσο τεχνητά κατασκευάστηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα από τις δυνάμεις του εξωτερικού και τους εντός για να βάλουν στο χέρι τον τεράστιο ορυκτό πλούτο. Διαβάστε το και θα καταλάβατε τα πάντα.
Για την Ελλάδα οι ολιγάρχες αποτελούν εμπόδιο στην ανάκαμψη
New York Times
Των Rachel Donadio και Liz Alderman 5 Δεκεμβρίου 2012
Ένας δυναμικός επιχειρηματίας, ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, έδειχνε να εκπροσωπεί μια πολλά υποσχόμενη νέα εποχή για την Ελλάδα. Εντυπωσίασε τον παραδοσιακά κλειστό και εσωστρεφή επιχειρηματικό κόσμο της χώρας συγκεντρώνοντας επιχειρήσεις και δημιουργώντας μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων μόλις μερικά χρόνια αφότου κληρονόμησε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση στα 18 του. Αποζητώντας αποδοχή σε κύκλους της ελίτ, έδωσε απλόχερα σε φιλανθρωπίες και καλλιέργησε σχέσεις με τα κορυφαία πολιτικά κόμματα. Αλλά καθώς η οικονομία της Ελλάδας κατέρρευσε σταδιακά τα τελευταία χρόνια, η τύχη του άλλαξε και προχώρησε κάνοντας καταχρήσεις από την τράπεζα που ήλεγχε, σύμφωνα με τις Αρχές. Με τις διώξεις προ των πυλών, φαινόταν πως η απότομη άνοδός του θα ακολουθούνταν από εξίσου γρήγορη πτώση. Χάρη, όμως, σε έναν νόμο που πέρασε κάτω από απόλυτη σιγή στο ελληνικό Κοινοβούλιο απέφυγε τη δίωξη, τουλάχιστον για ένα διάστημα, απλά πληρώνοντας τα χρήματα πίσω. Τώρα, 40 ετών, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν εκ νέου στον κ. Λαυρεντιάδη, ως ένα από τα ονόματα της αποκαλούμενης «λίστας Λαγκάρντ» των πάνω από 2.000 Ελλήνων που λέγεται ότι είναι κάτοχοι λογαριασμών στο υποκατάστημα Γενεύης της τράπεζας HSBC και που είναι ύποπτοι φοροδιαφυγής. Η λίστα, που δόθηκε σε Έλληνες αξιωματούχους πριν από δύο χρόνια από την Κριστίν Λαγκάρντ, την τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και νυν επικεφαλής του ΔΝΤ, φαινόταν πως θα ρίξει φως στις σκιώδεις πρακτικές των πλουσίων. Αντίθετα, βρέθηκε κάτω από το χαλί και τώρα δύο πρώην υπουργοί Οικονομικών και αξιωματούχοι του οικονομικού επιτελείου βρίσκονται υπό καθεστώς έρευνας για το ότι δεν ενήργησαν. Τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας αποδίδονται συχνά σε έναν διογκωμένο δημόσιο τομέα, πλουσιοπάροχο σύστημα συντάξεων και μη ανταγωνιστικές βιομηχανίες που διαθέτουν υπερπληρωμένους υπαλλήλους με εγγυήσεις μόνιμης εργασίας. Αυτό που συχνά παραβλέπεται, ωστόσο, είναι ο ρόλος που παίζει μια μικρή μερίδα πλούσιων οικογενειών, πολιτικών και ΜΜΕ –που συχνά ανήκουν στους μεγαλοεπιχειρηματίες– που απαρτίζουν τη δομή της ελληνικής εξουσίας. Σε μία χώρα που έχει καταστραφεί από χρόνια λιτότητας και 25% ανεργία, οι μέσοι Έλληνες στρέφονται ολοένα και περισσότερο ενάντια σε μια ολιγαρχία που, λένε οι επικριτές, προεδρεύει πάνω από μια σκιώδη κλειστή οικονομία, η οποία βρίσκεται στην καρδιά πολλών από τα προβλήματα της χώρας και λειτουργεί σχεδόν με απόλυτη ατιμωρησία. Αρκετές δεκάδες ισχυρών οικογενειών ελέγχουν κρίσιμους τομείς, συμπεριλαμβανομένων του τραπεζικού, του ναυτιλιακού και του κατασκευαστικού και συνήθως βασίζονται στην πολιτική τάξη που φροντίζει για τα συμφέροντά τους, κάποιες φορές περνώντας νόμους που είναι κομμένοι και ραμμένοι στις συγκεκριμένες ανάγκες τους. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με αναλυτές, είναι μια έλλειψη ανταγωνισμού που υποδαυλίζει την οικονομία επιτρέποντας σε μεγαλοεπιχειρηματίες να στήνουν καρτέλ και να συσσωρεύουν πλούτο μέσω της διαπλοκής. «Αυτό κάνει λογικό για αυτούς να αναπτύσσουν στενή, σχεδόν αιμομικτική σχέση με πολιτικούς και ΜΜΕ, που γίνεται μετά ιδιαίτερα ευπαθής στη διαφθορά» λέει ο Kevin Featherstone, καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο London School of Economics.
New York Times
Των Rachel Donadio και Liz Alderman 5 Δεκεμβρίου 2012
Ένας δυναμικός επιχειρηματίας, ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, έδειχνε να εκπροσωπεί μια πολλά υποσχόμενη νέα εποχή για την Ελλάδα. Εντυπωσίασε τον παραδοσιακά κλειστό και εσωστρεφή επιχειρηματικό κόσμο της χώρας συγκεντρώνοντας επιχειρήσεις και δημιουργώντας μια αυτοκρατορία δισεκατομμυρίων μόλις μερικά χρόνια αφότου κληρονόμησε μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση στα 18 του. Αποζητώντας αποδοχή σε κύκλους της ελίτ, έδωσε απλόχερα σε φιλανθρωπίες και καλλιέργησε σχέσεις με τα κορυφαία πολιτικά κόμματα. Αλλά καθώς η οικονομία της Ελλάδας κατέρρευσε σταδιακά τα τελευταία χρόνια, η τύχη του άλλαξε και προχώρησε κάνοντας καταχρήσεις από την τράπεζα που ήλεγχε, σύμφωνα με τις Αρχές. Με τις διώξεις προ των πυλών, φαινόταν πως η απότομη άνοδός του θα ακολουθούνταν από εξίσου γρήγορη πτώση. Χάρη, όμως, σε έναν νόμο που πέρασε κάτω από απόλυτη σιγή στο ελληνικό Κοινοβούλιο απέφυγε τη δίωξη, τουλάχιστον για ένα διάστημα, απλά πληρώνοντας τα χρήματα πίσω. Τώρα, 40 ετών, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν εκ νέου στον κ. Λαυρεντιάδη, ως ένα από τα ονόματα της αποκαλούμενης «λίστας Λαγκάρντ» των πάνω από 2.000 Ελλήνων που λέγεται ότι είναι κάτοχοι λογαριασμών στο υποκατάστημα Γενεύης της τράπεζας HSBC και που είναι ύποπτοι φοροδιαφυγής. Η λίστα, που δόθηκε σε Έλληνες αξιωματούχους πριν από δύο χρόνια από την Κριστίν Λαγκάρντ, την τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και νυν επικεφαλής του ΔΝΤ, φαινόταν πως θα ρίξει φως στις σκιώδεις πρακτικές των πλουσίων. Αντίθετα, βρέθηκε κάτω από το χαλί και τώρα δύο πρώην υπουργοί Οικονομικών και αξιωματούχοι του οικονομικού επιτελείου βρίσκονται υπό καθεστώς έρευνας για το ότι δεν ενήργησαν. Τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας αποδίδονται συχνά σε έναν διογκωμένο δημόσιο τομέα, πλουσιοπάροχο σύστημα συντάξεων και μη ανταγωνιστικές βιομηχανίες που διαθέτουν υπερπληρωμένους υπαλλήλους με εγγυήσεις μόνιμης εργασίας. Αυτό που συχνά παραβλέπεται, ωστόσο, είναι ο ρόλος που παίζει μια μικρή μερίδα πλούσιων οικογενειών, πολιτικών και ΜΜΕ –που συχνά ανήκουν στους μεγαλοεπιχειρηματίες– που απαρτίζουν τη δομή της ελληνικής εξουσίας. Σε μία χώρα που έχει καταστραφεί από χρόνια λιτότητας και 25% ανεργία, οι μέσοι Έλληνες στρέφονται ολοένα και περισσότερο ενάντια σε μια ολιγαρχία που, λένε οι επικριτές, προεδρεύει πάνω από μια σκιώδη κλειστή οικονομία, η οποία βρίσκεται στην καρδιά πολλών από τα προβλήματα της χώρας και λειτουργεί σχεδόν με απόλυτη ατιμωρησία. Αρκετές δεκάδες ισχυρών οικογενειών ελέγχουν κρίσιμους τομείς, συμπεριλαμβανομένων του τραπεζικού, του ναυτιλιακού και του κατασκευαστικού και συνήθως βασίζονται στην πολιτική τάξη που φροντίζει για τα συμφέροντά τους, κάποιες φορές περνώντας νόμους που είναι κομμένοι και ραμμένοι στις συγκεκριμένες ανάγκες τους. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με αναλυτές, είναι μια έλλειψη ανταγωνισμού που υποδαυλίζει την οικονομία επιτρέποντας σε μεγαλοεπιχειρηματίες να στήνουν καρτέλ και να συσσωρεύουν πλούτο μέσω της διαπλοκής. «Αυτό κάνει λογικό για αυτούς να αναπτύσσουν στενή, σχεδόν αιμομικτική σχέση με πολιτικούς και ΜΜΕ, που γίνεται μετά ιδιαίτερα ευπαθής στη διαφθορά» λέει ο Kevin Featherstone, καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο London School of Economics.
Πίεση για μεταρρυθμίσεις
Αυτή την εβδομάδα η οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια, που μάχεται κατά της διαφθοράς, βαθμολόγησε την Ελλάδα ως το πιο διεφθαρμένο έθνος της Ευρώπης, πίσω από πρώην σοβιετικά κράτη όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία. Κάτω από την πίεση της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα πιέζεται από Γερμανία και διεθνείς πιστωτές να κάνει μεταρρυθμίσεις στο οικονομικό της σύστημα ως αντάλλαγμα για τα χρήματα που χρειάζεται για να αποφύγει τη χρεοκοπία.
Αλλά το ερώτημα κατά πόσον οι πιστωτές της Ελλάδας θα καταφέρουν μια τέτοια μεταμόρφωση παραμένει. Τον τελευταίο χρόνο, παρά τις πολλές υποσχέσεις για την αύξηση της διαφάνειας, η χώρα έπεσε 14 θέσεις από την προηγούμενη έρευνα.
Ο κ. Λαυρεντιάδης αντιμετωπίζει μια σωρεία κατηγοριών που πηγάζουν από εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια δανείων που χορήγησε η τράπεζά του, Proton Bank, σε εταιρείες-κουφάρια. Μερικές φορές, σύμφωνα με τους ερευνητές, διέταζε έναν υπάλληλο να κάνει αναλήψεις των χρημάτων σε τσάντες. Αλλά με την Ελλάδα να παλεύει να ολοκληρώσει μια κρίσιμη ανακεφαλαιοποίηση και αναδόμηση των τραπεζών, η υπόθεσή του είναι εμβληματική μιας μεγαλύτερης μάχης μεταξύ των παραδοσιακά αδύναμων δομών και ανοργάνωτων μηχανισμών ελέγχου της Ελλάδας απέναντι σε αυτά τα οχυρωμένα συμφέροντα.
Πολλοί λένε ότι το σύστημα πρέπει να αλλάξει ώστε η Ελλάδα να αναδυθεί από την κρίση. «Κρατώντας το status quo, απλά θα παρατείνει την καταστροφή στην Ελλάδα» λέει ο καθ. Featherstone. Ενώ η περίπτωση του κ. Λαυρεντιάδη δείχνει ότι το status quo βρίσκεται υπό διερεύνηση, προσθέτει ότι «η επίθεση που δέχεται [η καθεστηκυία τάξη] δεν είναι αρκετά ισχυρή».
Σε μια σχεδόν δίωρη συνέντευξη, ο κ. Λαυρεντιάδης αρνήθηκε κατηγορίες παράνομων πράξεων και δήλωσε ότι κατείχε «μερικούς λογαριασμούς» στην HSBC της Γενεύης με συνολικά ποσά 65.000 δολάρια όλα από φορολογημένο νόμιμο εισόδημα. Απέφυγε, επίσης, ερωτήματα για τις πολιτικές του διασυνδέσεις και αρνήθηκε να σχολιάσει οποιαδήποτε λεπτομέρεια της συνεχιζόμενης έρευνας στην Proton Bank.
Καθισμένος στο γραφείο του συνηγόρου του τον περασμένο μήνα, χαλαρός, χαμογελαστός και ντυμένος με ένα ακριβό μπλε κοστούμι και κόκκινη-μπλε γραβάτα, ο κ. Λαυρεντιάδης δήλωσε ότι το βρίσκει περίεργο που αναφέρεται και ερευνάται σε ρεπορτάζ για τη λίστα Λαγκάρντ, όταν άλλα σημαίνοντα πρόσωπα φαίνεται πως αποφεύγουν τη διερεύνηση.
«Η ερώτησή μου είναι, “γιατί εγώ;”», δήλωσε. «Είμαι ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα». Στη συνέντευξη, ο κ. Λαυρεντιάδης παρουσίασε τον εαυτό του ως αουτσάιντερ και ανερχόμενο, έναν επιχειρηματία σε μια μικρή χώρα που εξουσιάζεται από παλιές οικογένειες που δεν βλέπουν με καλό μάτι τους νεοεισερχόμενους. «Δεν είμαι από τρίτη γενιά αριστοκρατικής οικογένειας» ανέφερε επανειλημμένα.
Πράγματι, υπό μια οπτική γωνία, ο κ. Λαυρεντιάδης έπεσε εν μέρει επειδή ανέβηκε πολύ γρήγορα και μετά απέτυχε να εξασφαλίσει αρκετούς σωστούς φίλους που θα τον προστάτευαν, μια άποψη στην οποία δεν εναντιώθηκε.
«Γιατί εγώ, κάτι που είναι καθαρό, και όχι κάτι που έχει μεγαλύτερα προβλήματα;» ανέφερε. Πιεζόμενος για το ποιος μπορεί να ευθύνεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, χαμογέλασε αινιγματικά. «Μπορώ να σας πω χιλιάδες ονόματα» είπε «αλλά δεν είναι το στιλ μου».
H ικανότητα του κ. Λαυρεντιάδη να αντεπεξέρχεται στις δυσκολίες σμιλεύτηκε από νωρίς, όταν ανέλαβε τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης χημικών, Νεοχημικής, το 1990 μετά τον θάνατο του πατέρα του. Έξυπνος και χαρισματικός, χτυπημένος από ρευματοειδή αρθρίτιδα, γρήγορα επέκτεινε την επιχείρηση και μπήκε στον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο το 2003, όταν εισήγαγε την εταιρεία στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Το 2008, ο όμιλος Καρλάιλ, μια από τις μεγαλύτερες επενδυτικές φίρμες της Γουόλ Στριτ, πλήρωσε περισσότερα από 970 εκατομμύρια δολάρια για ποσοστό της Νεοχημικής.
Η αυτοκρατορία
Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο κ. Λαυρεντιάδης έχτισε μια αυτοκρατορία που περιελάμβανε συμμετοχές σε φαρμακοβιομηχανίες, τράπεζες, μια ομάδα ποδοσφαίρου και έργα τέχνης. Αγόρασε, επίσης, ποσοστά σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ακολουθώντας την παράδοση που θέλει τους μεγαλοεπιχειρηματίες να είναι ιδιοκτήτες σχεδόν κάθε μη κρατικής ενημερωτικής πηγής της χώρας. Αλλά η βιτρίνα άρχισε να ραγίζει μόλις χτύπησε η οικονομική κρίση. Η Καρλάιλ έχασε περισσότερα από 65 εκατομμύρια δολάρια στη Νεοχημική και κατηγόρησε τον κ. Λαυρεντιάδη ότι υπερέβαλε για την οικονομική υγεία της εταιρείας. Μια σειρά από άλλες επιχειρηματικές συμμετοχές συνέχισαν να χάνουν χρήματα με σημαντικό ρυθμό.
Τον Δεκέμβριο του 2009, τέσσερις μήνες πριν από το πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, ο κ. Λαυρεντιάδης αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της Proton Bank, που είχε αναπτυχθεί ταχύτατα μετά την απόκτηση της Omega, μιας μικρής τράπεζας το 2005. Ανάμεσα στα μέλη του ΔΣ της Omega ήταν ο κ. Λαυρεντιάδης, ο πεθερός την εποχή εκείνη του Ευάγγελου Βενιζέλου –που τώρα είναι αρχηγός του ΠΑΣΟΚ– και ένα από τα αδέλφια του Γιώργου Παπανδρέου, πρώην πρωθυπουργού.
Οι Αρχές λένε τώρα ότι από τη στιγμή που ο κ. Λαυρεντιάδης ανέλαβε την Proton, άρχισε να τη λεηλατεί για να επιδοτεί τις αποτυχημένες του επενδύσεις και ένα δίκτυο από εταιρείες-κουφάρια. Το 2010 μόνο, συνολικά 925 εκατομμύρια δολάρια –περισσότερο από 40% των δανείων της Proton– πραγματοποιήθηκαν σχεδόν χωρίς κανέναν έλεγχο στις επιχειρήσεις του ή στις εταιρείες-κουφάρια που είχε πουλήσει σε συνεργάτες του, σύμφωνα με την έκθεση της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδας, όπως ανέφεραν τα Reuters.
Τα προβλήματά του έσκασαν στη δημόσια σκηνή στα μέσα του 2011, όταν οι Έλληνες οικονομικοί εισαγγελείς άσκησαν δίωξη για κατάχρηση 65 εκατομμυρίων δολαρίων, μετά από έρευνες για υποψίες ξεπλύματος μαύρου χρήματος.
Αρκετούς μήνες πριν, ωστόσο, οι νομοθέτες πέρασαν εν μέσω σιγής έναν νόμο που επιτρέπει σε όσους είναι ύποπτοι κακουργηματικών πράξεων να αποφύγουν τη δίωξη αν επιστρέψουν τα χρήματα που κατηγορούνται ότι έκλεψαν υπό κάποιες συνθήκες. Η ιδέα, σύμφωνα με τους νομοθέτες, ήταν να επιλύονται γρήγορα δικαστικές υποθέσεις στα περιώνυμα για την αργοπορία τους ελληνικά δικαστήρια. Ο κ. Λαυρεντιάδης γρήγορα πλήρωσε πίσω στην Proton τα 65 εκατομμύρια δολάρια και ζήτησε ασυλία.
Επέστρεψε ψίχουλα
Μετά τον Μάρτιο, ο οικονομικός εισαγγελέας άσκησε δίωξη στον κ. Λαυρεντιάδη και σε 26 ακόμα για απάτη, κατάχρηση, σύσταση συμμορίας, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και αθέτηση υπόσχεσης, πηγάζοντας από δάνεια που πιστεύεται ότι δόθηκαν από την Proton Bank. Τα 65 εκατομμύρια δολάρια που πληρώθηκαν από τον κ. Λαυρεντιάδη ώστε να εξασφαλίσει την ασυλία θεωρούνται από τις Αρχές μόνο μέρος των πάνω από 915 εκατομμυρίων δολαρίων «κακών δανείων» που δόθηκαν από την Proton σε εταιρείες-φαντάσματα.
Στη συνέντευξη, ο κ. Λαυρεντιάδης επιβεβαίωσε ότι επέστρεψε τα 65 εκατ. δολάρια, αλλά αρνήθηκε να πει υπό ποιες συνθήκες. Απέρριψε την έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος ως «μη αντικειμενική» και ανέφερε ότι οι Αρχές δεν τον έχουν ακόμα καλέσει για ανάκριση ή να αναλύσει τις κατηγορίες που τον βαραίνουν προσωπικά, πέρα από τις κατηγορίες των 27 ως ομάδα. «Έχω πίστη στην ελληνική Δικαιοσύνη» είπε.
Παρά τις κατηγορίες για απάτη εναντίον του, ο κ. Λαυρεντιάδης κέρδισε από αμφιλεγόμενες πράξεις της κυβέρνησης. Τον Ιούλιο του 2011 ο κ. Βενιζέλος, τότε υπουργός Οικονομικών, υπέγραψε την κατάθεση 130 εκατομμυρίων δολαρίων στην Proton για μία μέρα, όπως λέει για την αποφυγή μιας καταστροφικής κατάρρευσης. Η πράξη εγκρίθηκε από την ΤτΕ, αλλά πήγε κόντρα σε απόφαση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που έκρινε ότι ήταν παράνομη. Τα 130 εκατομμύρια, συν τόκους, επιστράφηκαν στην κυβέρνηση, απάντησε γραπτώς ο κ. Βενιζέλος σε μια λίστα ερωτήσεων.
«Ήταν απολύτως απαραίτητο να διατηρήσουμε την Proton –όχι τον Λαυρεντιάδη– ώστε να διασώσουμε καταθέσεις του κοινού και του κράτους» προσέθεσε ο κ. Βενιζέλος, που παραιτήθηκε από ΥΠΟΙΚ τον Μάρτιο. Ένα μήνα αφότου έγινε η μεταφορά των 130 εκατ. δολαρίων, ο κ. Βενιζέλος συμμετείχε ως συντάκτης ενός νόμου που δίνει στον υπουργό Οικονομικών την απόλυτη δύναμη να διασώζει τράπεζες με κρατικό χρήμα, ανεξαρτήτως των προτάσεων άλλων κρατικών φορέων.
Ο κ. Βενιζέλος είπε ότι ο νόμος ήταν απαραίτητος γιατί «η Ελλάδα δεν είχε καθαρό νομοθετικό πλαίσιο που θα μπορούσε να της επιτρέψει να διαχειριστεί κρατικές καταθέσεις σε περιόδους κρίσης». Αλλά νομικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου στην Ελλάδα, όπου πράξεις ισχυρών παραγόντων καλύπτονται με νέες νομοθετικές πράξεις που εξαλείφουν κάθε ερώτημα παρανομίας.
Ο κ. Λαυρεντιάδης αρνήθηκε να σχολιάσει τους δεσμούς του με τον κ. Βενιζέλο πέρα από το να δηλώσει ότι «ποτέ δεν ζήτησα χάρη».
Τον Οκτώβριο του 2011, η Proton κρατικοποιήθηκε. «Σοκαρίστηκα» είπε ο κ. Λαυρεντιάδης, προσθέτοντας ότι δεν πίστευε ότι η οικονομική κατάσταση της τράπεζας δικαιολογούσε την κίνηση. Τον Μάρτιο αμφισβήτησε την απόφαση στον Άρειο Πάγο και πλέον αναμένει την απόφασή του.
Ερωτηθείς αν η υπόθεση της Proton ήταν ίδιον ενός ελεγκτικού μηχανισμού που λειτουργεί ή ενός που δεν λειτουργεί, ο κ. Λαυρεντιάδης χαμογέλασε. «Είναι μια ελεγχόμενη αγορά χωρίς κανόνες» είπε για την Ελλάδα. «Μπορείς να την ερμηνεύσεις προς το συμφέρον σου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου