Ο Σιράκ τα λέει “έξω απ’ τα δόντια”

statesmen.gr

Τον δεύτερο τόμο των απομνημονευμάτων του δημοσιεύει στο Παρίσι ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ («Le temps presidential», εκδοτικός οίκος Nil). Έναν τόμο 600 σελίδων, που βιάστηκε να δημοσιεύσει, μερικές μέρες πριν την 20η Ιουνίου, ημερομηνία κατά την οποία ορίστηκε η δικάσιμος για την υπόθεση των εικονικών προσλήψεων κατά τη διάρκεια της δημαρχιακής θητείας του στο Παρίσι, και πριν η Γαλλία εισέλθει σε προεκλογική τροχιά, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2012...


Τι μας λέει, μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος Σιράκ; Για τον Νικολά Σαρκοζί, αφού πρώτα εξομολογείται ότι τον πίκρανε πολύ η μη αναφορά του διαδόχου του στον ίδιο, με το διάγγελμα που εκφώνησε ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στις 6 Μαϊου 2007, με την ευκαιρία της νίκης του απέναντι στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, στη συνέχεια τον «καρφώνει», ως «ένθερμο υποστηρικτή» της πρόωρης διάλυσης του Κοινοβουλίου, το 1997, που οδήγησε στη «συγκατοίκηση» με τους Σοσιαλιστές, και τον Λιονέλ Ζοσπέν να βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού.

Ο Ζακ Σιράκ χαρακτηρίζει τον Σαρκοζί «εχθρό» της επανένωσης της Δεξιάς στη Γαλλία, και εξηγεί ότι δεν τον έχρισε πρωθυπουργό, επειδή τον «υποψιαζόταν» και τον θεωρούσε υπαίτιο της «πλεκτάνης» εναντίον του τότε αντιπάλου του «Σαρκό», Ντομινίκ ντε Βιλπέν, όπως άλλωστε τον θεωρούσε υπαίτιο και για την «πλεκτάνη» σε βάρος του Αλέν Ζιπέ, στο παρελθόν.

Για τον Λιονέν Ζοσπέν γράφει ότι ποτέ δεν τον συμπάθησε, σε αντίθεση με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Ουμπέρ Βεντρίν, και τον Γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ, υποψήφιο σήμερα για το χρίσμα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Σαρκοζί στις εκλογές του 2012. Προχωρεί μάλιστα σε μια ελάχιστα κολακευτική αναφορά για τον Σοσιαλιστή πρωθυπουργό της συγκατοίκησης, υποστηρίζοντας ότι… είχε να κάνει με έναν συνομιλητή, το στυλ και ο τρόπος έκφρασης του οποίου ήταν εντελώς ξένα προς τον Σιράκ.

Ο Ζακ Σιράκ παραδέχεται ότι ένα μεγάλο πολιτικό λάθος που έκανε, ήταν ο δισταγμός του να προχωρήσει στη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας, μετά την επανεκλογή του το 2002, τότε που γύρω του συνασπίστηκε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, για να τον ενισχύσει απέναντι στον Ζαν-Μαρί Λεπέν, τον οποίο και νίκησε με το σαρωτικό ποσοστό του 82%.