"Η στρατηγική της έντασης"

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ 
(εφημ. ΤΑ ΝΕΑ)

ΣΤΗ ΧΩΡΑ επικρατεί µια πρωτοφανής κοινωνική ένταση – αυτό δεν είναι δύσκολο να το δει κανείς! Μια ένταση που οφείλεται κατ’ αρχήν σε προφανείς και ευεξήγητους λόγους.  

ΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ µειώνονται, η ανεργία αυξήθηκε 30% σε έναν χρόνο, οι δουλειές κλείνουν ή σπανίζουν, πολλοί κλάδοι βλέπουν τις επαγγελµατικές συνθήκες τους να επιδεινώνονται. Είναι φυσιολογικό όλοι αυτοί που πλήττονται από την κρίση αλλά και από την...
αντιµετώπιση της κρίσης να αντιδρούν. Ζούµε σε δηµοκρατικό καθεστώς και καλά κάνουν.  
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ένταση, όµως, που δεν παράγεται απλώς από µια πολιτική, που δεν τροφοδοτείται µόνο απότις συνέπειές της, αλλά και πυροδοτείται από έναν συγκεκριµένο πολιτικό χώρο. Από έναν πολιτικό χώροο οποίος δεν εκφράζει απλώς τη διαφωνία του ή την αντίθεσή του (κάτι απολύτως θεµιτό σε καθεστώς δηµοκρατίας), αλλά επενδύει στην κοινωνική ένταση για να αποκοµίσει πολιτικά οφέλη.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΗ φορά που συµβαίνει κάτιτέτοιο. Είναι πρώτη φορά, όµως, που η κοινωνική ένταση κινδυνεύει να τεθεί εκτός ελέγχου. Που αποκτά χαρακτηριστικά εµπάθειας και µίσους. Που οδηγεί την κοινωνία στην ανοιχτή σύγκρουση.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ προφανές ότι ένα µέροςτης Αριστεράς έχει υιοθετήσει ανοιχτάτη στρατηγική τηςέντασης. Κακόσχηµη επανάληψη ανάλογων στρατηγικών της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70 στην Ιταλία, τη Γερµανία και (λιγότερο) τη Γαλλία, οι οποίες (όλες ανεξαιρέτως) οδήγησαν όχι µόνο στη βία και στο αδιέξοδο αλλά και στη συντριπτική ήττα εκείνων που τις επέλεξαν.

ΚΑΚΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ: το πρώτο θύµα της έντασης είναι πάντα η διεκδίκηση. Ακόµη και εύλογα αιτήµατα ή βάσιµα παράπονα διαφόρων επαγγελµατικών οµάδων αποδυναµώνονται και δαιµονοποιούνται από τη στιγµήπου δείχνουν να εµπλέκονται σε µια προσπάθεια γενικότερης ανάφλεξης της κοινωνίας. ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ µέρος του εκνευρισµούόσων επενδύουν στη σύγκρουση.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ο ιδεολογικός χάρτης της ελληνικής κοινωνίας γράφεται ξανά και ένα µέρος της Αριστεράς φοβάται ότι δεν θα βρει θέση στη νέα φωτογραφία. Καταλαβαίνει ότι εκείνο που χρεοκόπησε δεν είναι µόνο ένα παλαιοκοµµατικό κράτος αλλά και ένα σύστηµα παλαιοκοµµατικών αντιλήψεων στο οποίο η παραδοσιακή Αριστερά κατείχε προνοµιακή θέση. Η ΕΝΤΑΣΗ, όµως, δεν είναι η λύση. Και οι πρωτεργάτεςτης θα έπρεπε να το στοχαστούν ξανά και ξανά. Οιπολιτικοί συσχετισµοί διαµορφώνονται µόνο µε πολιτικούς όρους.Και οι ιδεολογίες δεν επιβάλλονται µε σφαλιάρες.

ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ µπορεί να είναι φασαριόζικες ή βίαιες ή άγριες ή φωνακλάδικες ή ζόρικες, αλλά είναι µειοψηφίες. Κι επειδή τον τελευταίο λόγο στη δηµοκρατία έχουν πάντα οι αριθµοί, η ήττα τους είναι σχεδόν µονόδροµος.